Hendrik+de+Cock

__**Hendrik de Cock**__ Hendrik de Cock was een Nederlanse dominee die aan de basis stond van de afscheiding van 1834, En uiteindelijk leidde dat tot het ontstaan van de zelfstandige gereformeerde kerken naast de Nederlanse hervormde kerk. Hendrik de Cock werd geboren in Veendam op 12 april 1801 en overleed op 14 november 1842 in Groningen. In 1829 werd hij dominee in het Gronigse dorpje Ulrum wat zijn 3de gemeente was. In deze gemeente was een deel van de gemeenteleden verlicht. Dat wil zeggen dat er mensen in de kerk waren die raakvlakken hadden met de verlichte stroming. Kenmerkend voor de de verlichting is het ratio. Dat wil zeggen dat ze vertrouwen op het verstand. Het begrijpen is belangrijker dan geloven. En daarom was Hendrik tegen de verlichting. Hier werd het gezonde verstand boven de Schrift geplaatst. En een zin die kenmerkend was voor de verlichting: Wat niet redelijk is, is niet waar. En dat was in de kerk natuurlijk heel moeilijk. Want God deed zoveel onverklaarbare dingen en als die mensen dat niet konden bevatten geloofden ze dat niet. Ze hebben wel problemen met het geloven van wonderen, maar ze blijven zichzelf wel christen noemen. Ze noemen zichzelf ook niet meer een zondig mens, maar een mens die tot het goede in staat is. Volgens de verlichting hebben de kinderen die geboren worden geen erfzonde. Ze worden genoemd: "tabula rasa". Dat is latijn voor een onbeschreven blad, en dat blad kan door goede opvoeding en scholing een goed beschreven blad kan worden.

__**Afscheiding**__ Hendrik de Cock speelde ook een belangrijke rol bij de afscheiding van 1834. Hij ging namelijk kinderen dopen uit andere gemeentes. Want ze waren tegen de predikant die daar stond want hij preekte vanuit het oogpunt van de verlichting.

__**Petrus Hofstede**__ Tegelijkertijd was er ook nog een andere man in Ulrum genaamd Petrus Hofstede. Hij was een uitstekende woordvoerder van de groniger richting. Hij was de dominee in Ulrum voor Hendrik de Cock. Hij verkondigde dat de mensen zich uitsluitend moesten beroepen op het evangelie. En daaruit moesten dan de christelijke waarheden worden geput. En ook hier was weer wat van de verlichting te merken. De Bijbel beoogde vooral de opvoeding van de christenen, die steeds meer Godgelijkvormigheid moesten worden gemaakt. Jezus was voor Petrus Hofstede de volmaakte opvoeder van het volk, en door deze opvoeding zouden de volkszonden steeds meer verdwijnen.

Gepreekt werd er uit de drie klassieke gereformeerde leerstukken: -Geloof in de Drie-eenheid van God. -Belijdenis van de Godheid van Jezus. -Leer van de verzoening met God door de Voldoening van de Jezus als borg.

Je kan hier meer over lezen bij de groniger richting.

Ik vind dat Ds. Hendrik de Cock wel gelijk had. Want in de verlichting geloofde je alleen wat je met het verstand kon bevatten. En in de kerk is dat niet wat je nodig hebt. Want God heeft wonderen gedaan die je niet kan bevatten dus dan zou je het volgens de verlichting niet hoeven te geloven. En dat is natuurlijk onzin van kaft tot kaft is de Bijbel waar.
 * __Mening__**

[] En informatie uit de gele reader.
 * __Bronnen__**


 * Sander de Boer**